Indonesie 04 September 2019

De Orang Oetans
Wat een ervaring
We kregen de gisteravond een briefing van onze gids. Nadat we om 06.00 uur zijn opgestaan konden we na een nasi ontbijt direct vertrekken beginnen aan onze 6 uur durende trekking. Het eerste pad was nog relatief simpel maar dat zou snel veranderen. Na nog geen kwartier hadden we al de eerste 2 Orang Oetans al gezien. Je zou het niet verwachten maar ze kunnen zich zo goed verstoppen. Stukje verder geklauterd en we zagen de volgende al, notabene in een boom waaronder een ranger latex aan het tappen was.
Ook dat latex winnen is een onderdeel van het eco programma want dit project kost geld. De latex tappers zijn eveneens rangers ten dienste van de dierenbescherming.
De Orang Oetan’s hier zijn al sinds 2001 volledig vrij en worden niet meer door mensen gevoerd. Vroeger werden in deze omgeving Orangs als huisdier gehouden en zijn ze aan mensen gewend geraakt echter de regering zorgde ervoor dat hier verandering in kwam. Zij namen de dieren in en deze werden naar hun natuurlijke habitat in Bukit Lawang gebracht. Echter deze Orangs waren eigenlijk al verpest en wisten niet hoe in de jungle zelf eten te zoeken, vandaar die voerder platforms. Het duurt nog zeker een jaar of 30 voordat alles weer een beetje normaal is omdat de moeders de mensenkennis doogeven aan de jongen.
We gaan verder met de tocht en zien onderweg diverse apen, paddenstoelen en zien vele planten die we bij ons al kamerplant kennen. We pauzeren even en de gids tovert een heuse fruithap uit zijn rugzak, lekkere ananas, passievrucht en rambutan. René heeft het best zwaar, die steile klimmen en afdalingen vragen toch best wat energie en hij besluit om even op de pauzeplaats achter te blijven, de gids legt de schillen op de boomstam zodat wanneer er een aap komt die naar het fruit gaat ipv René. De gids en ik gaan een toertje apart doen om Gibbons te zoeken en met behulp van een andere groep zien we 2 van deze best wel zeldzame apen. We lopen terug en onze gids krijgt telefoon, ze hebben René gevonden met onze rugzakken. Is er iets gebeurd dan. Nee niks abnormaals….. toch.

Toch wel René moest vluchten voor een grote mannetjes Orang Oetan die op de pauzeplaats wat fruit geroken had. Hij moest de rugzakken bij elkaar grissen en vluchten, dit had hij eerder al ‘geleerd’ met een ander groepje waarvan een dominant mannetje de rugzak van een ranger te pakken had. Slimme apen want ze weten inmiddels dat er afleidingsmateriaal in de vorm van pisang in die zakken zit. Gelukkig bood onze gids wat voer aan zodat deze Orang niet zelf de rits moest open trekken.
Missie geslaagd en trekken verder, mede door de ervaring van een koppel die we de dag voordien troffen en de best vermoeide René besluiten we op toch op de tube de rivier af te gaan en onze gids met telefoon maakt dat mooi in orde. We trekken verder en we lassen vlak voor het einde nog een pauze in. We laten René veilig in een hutje achter en maken een 2de tochtje ditmaal voor wilde pauwen. Ohhhh dit was een supersteile klim die we als volleerde apen omhoog moesten klimmen en we hadden geluk de pauw zat op zijn nest maar dan zie je wel niet veel. Zou die pisang lusten? Nou mijnheer kwam na dat wij ons verstopt hadden zijn bed wel uit voor een lekker hapje. Toch niet voor niets zo’n steile klim gemaakt. We klauteren terug naar onderen horen we in de top gerammel … daar moet een Orang zitten en ja hoor daar zat Wati. Wati was pas 2 jaar terug in vrijheid en is een jaar geleden moeder geworden.
Wati komt even haar baby laten zien maar blijft op 3 meter hoogte hangen. We genieten nog even en lopen verder. Wati loopt achter ons aan en de gids en ik speculeren of we Wati zo ver ‘meekrijgen’ dat we hen ook aan René kunnen laten zien. Ons plannetje lukt want Wati neemt een afkorting en komt zo ook bij René aan. Als beloning kreeg ze een hele kam bananen die ze met smaak en zeer behendig verorberde.
We lopen de laatste kilometers naar de rivier en daar wacht ons een smakelijke lunch, Nasi in een bananenblad met ei en komkommer. Het was koud en toch het smaakte.
Het laatste stuk van onze bijna 7 uur durende tocht ging over water, de gids regelde dit perfect en in 40 minuten waren we weer bij het hotel. Alles nat maar wat hebben we van deze dag genoten.