Indonesie 11 September 2019

Stomige teleurstelling en verrassende hoogtepunten.

Zoals eerder al gezegd had de gids voor vandaag wat leuke dingen voor ons in petto. Het eerste zou de Tanguan Prahu worden, een vulkaan in de vorm van een omgekeerde boot. Timi stond netjes om 9 uur aan het hotel en kwam direct met het teleurstellende bericht dat we niet naar de vulkaan konden omdat er in de afgelopen nacht een kleine eruptie was geweest. Dikke pech dus.

We gingen toch maar richting de bergen en al snel stonden voor het bekende Villa Isola. Gebouwd in de jaren 30 door een -toen nog- rijke Nederlander. Op zich een mooi gebouw geheel in Art Deco en vandaag de dag doen het landgoed en de villa dienst als universiteit en pedagogische academie. Goed toeven daar voor de studenten, lekker koel en een prachtig uitzicht.
We slingeren door de omgeving en zijn net boven Lembang als Timi vraagt of we even willen stoppen bij een theeplantage. Ohhh daar zeggen we geen nee tegen en even later trapt hij op de rem. We worden ontvangen en door een Nederlands sprekende indo rondgeleid over de plantage. We krijgen de uitleg over de witte, groene en zwarte thee en waar dat dit van de theestruik komt. Boven in de plantage staat een gebouw en laat daar nu net de seismograaf staan die de rommelingen in de bodem geregistreerd heeft. We mogen een kijkje nemen. Buiten zit een team van 6 man continu op een laptop te staren en hier halen we niks uit. Binnen zien we een groot scherm met beelden van de krater en zien dat er behoorlijk stoom wordt afgeblazen. In een andere ruimte zien we de rol waar dat we de naald op en neer zien gaan. Het klinkt spannender dan het is, we voelen er niets van.
We vervolgen de weg en stoppen in Ciater bij de theefabriek waar we een rondleiding krijgen. De hele fabriek dateert nog uit de jaren 30 en is door de Nederlanders opgezet. Hij is ook nog volledig in productie. We zie waar de theeblaadjes gelost moeten worden en waar de theeblaadjes gedroogd en gemalen moesten worden. Moesten…. want de oogst ligt stil omdat het al 4 maanden niet geregend heeft.
De verwerkingsproductie van de voorraad zien we en wat we hoorden moet die behoorlijk zijn want met 25 ton per dag moet je wel een behoorlijke voorraad hebben. We lopen door de zeef- en sorteerruimtes waar het onsmakelijk warm is. Er staan enorme houtovens om alles met droge warmte te drogen. We eindigen in het pakhuis waar enorme thee zakken van 25 kilo per stuk klaar om verscheept te worden naar hun grootste klant Unilever. Dit is de basis voor de Lipton thee en Icetea.
We stoppen onderweg nog bij een koffiebranderij van Luwak koffie. Dit is de koffie waarvan de bonen door een chivetkat worden gegeten en vervolgens weer uitgepoept. Dit vangt men op wordt gewassen, gedroogd en gezeefd en zo ontstaat de duurste koffie ter wereld. Wij vonden hem echter niet erg bijzonder.
Als laatste heeft onze chauffeur nog een idee. We gaan naar Dusan Bambu. Hier komen niet veel toeristen wat al goed is. Dusan Bambu is eigenlijk een weekend attractie voor de Djakartanen die in grote getale de koelte van Bandung komen opzoeken. Het park is duidelijk ingericht op eten en vermaak, met veel speelgelegenheden voor de kinderen. Een klein gedeelte is ingericht op wat je allemaal met bamboe kan doen en dat is veel. We zagen manden, wanden, complete huizen en muziekinstrumenten. Bij de laatste waren we de enige bezoekers en een instrumentenbouwer was bezig een instrument te maken wat al eeuwen gebruikt werd in de rijstvelden. Wij kregen een 1 op 1 rondleiding met demonstratie van alle instrumenten. Ik mocht zelfs meespelen en kreeg instructie en al snel had ik het ritme te pakken. De instrumentenmaker viel in met 2 andere instrumenten en het klonk lekker traditioneel. We hadden er beide in elk geval lol in.
De speelpleinen lieten we links liggen en we vertrokken richting Bandung om vlak bij de Gunung Sate afgezet te worden. De chauffeur zette ons af voor het huis waar mijn vader in 1938 werd geboren en het was toch wel een emotioneel dingetje. Daarna zijn we nog wandelend door de wijk gegaan en liepen de verkeerde kant op. Geen punt maar helaas werd het snel donker. Het diner schoot er bij in maar we aten gewoon langs de weg een super lekkere Martabak Telor, vers gemaakt waar we bijstonden, zo krijgen we die waarschijnlijk nooit meer.