Heerlen-Lüneburg
Rond 10 uur zijn we vertrokken op weg naar Lüneburg.
De heide was al van horen vertellen bekend maar dat Lüneburg sinds de 10de eeuw de hoofdleverancier van zout was, was ook bij ons niet bekend. De Oost-Frankische koning Otto I schonk in het jaar 956 de rechten om belasting op zout te heffen aan het plaatselijke Sint-Michaelsklooster. Zo werd de stad als zoutleverancier een van de eerste en belangrijkste leden van de Duitse Hanze. In 1392 verwierf Lüneburg ook nog het stapelrecht. Het recht hield in dat goederen die langs een stad werden vervoerd, eerst in de stad moesten worden opgeslagen en daar te koop worden aangeboden.
Het oude centrum staat nog vol oude woningen en pakhuizen. Typisch voor deze gebouwen zijn de boogvormige ramen omlijst met gedraaide bakstenen omlijsting. Het centrum staat er vol mee en veel gevels zijn eveneens rijk gedecoreerd met gevelstenen met beeltenissen van portretten of wapens. Het is ons nog niet duidelijk of het familiewapens waren of van de zoutgilde. In elk geval niet het stadswapen.
We sluiten de avond af met een bezoek aan Pons, der älteste Kneipe Lüneburgs.

























































