Sandtorgh – Henningsvær (Lofoten)
Het is een beetje druilerig als we vertrekken en via de E10, wat de hoofdroute op de Lofoten is, gaan we bij Fiskebøl de Midnattsol route op. Zeker in deze periode een leuke kleine rustige weg kronkelend langs de kust.
Ondanks de regen is het helder en de wolken zitten redelijk hoog. We hebben mooie uitzichten over de Noorse zee, de bergen en de fjorden. We stoppen even in Laukvik bij de haven en zien daar de eerste stellingen van stokvisdrogerijen. Deze lijken op de IJslandse, die gebruiken een schuine opstelling met een paar drooglagen.
We drinken bij På KaiKanten warme Chocolademelk en eten Kanelsnurrer en ’n Eclair, gemaakt door de heer en vrouw des huizes. De eigenaar is Duits en vond het heerlijk om weer eens zijn moedertaal te spreken. Oprecht dit is tot nu toe de beste warme Chocolademelk die we tijdens de reis gedronken hebben.
De caféeigenaar vertelde dat hier enkel de koppen van de kabeljauw gedroogd wordt die daarna tot vismeel vermalen worden en als guano-mest naar Afrika gaat.
We rijden lekker door en onderweg zien we een Zeearend op een puntje van een rots op de uitkijk zitten. We mogen lang kijken en proberen al zoomend een foto te maken maar als René uitstapt om iets dichterbij te komen vliegt de Arend weg. Imposante vogel met zo’n 2 meter spanwijdte.
Later zien we een tweede exemplaar in een boom. Iets dichterbij en vanuit de auto liet die zich goed observeren.
Omdat we die nacht in een guesthouse zouden slapen moeten we ook vroeger inchecken.
Rond 4 uur bereiken we Lofoten Arctic Hotel Knusarn. Lekker romantisch en alles ziet er nog zo nieuw uit. Het is boven een café gelegen maar hier kan menigeen een puntje aan zuigen. De eigenaresse doet nog wat uitleg over waar we eventueel stokvis kunnen eten maar jammer genoeg blijkt het restaurant die dag uitzonderlijk gesloten te zijn.
We logeren in Henningsvær, een plaats in de Noorse gemeente Vågan, provincie Nordland. Henningsvær telt 428 inwoners en heeft een oppervlakte van 0,31 km². Het vissersdorp ligt op het zuidelijkste puntje van het eiland Austvågøy, eigenlijk op een aantal kleine scheren die met een brug verbonden zijn met het eiland. Hier zijn vele visdrogerijen. We wandelen er tussendoor en de droogopstellingen zijn allemaal plat in 1 laag. Ook opvallend is ook dat op een enkele stellage na alles open en bloot hangt zonder net erover wat er volgens mij op duidt dat dit niet voor menselijke consumptie is. Wat hier ook leuk is, is het plaatselijke voetbalveld, het beslaat ongeveer het hele eiland met enkele visdrogerijen er rond omheen.
We eten bij Fiskekrogen een uitstekend diner maar helaas er staat geen stokvis op het menu. We beginnen met een Carpaccio van gerookte Walvis en als hoofdgerecht Kabeljauw met puree van selderij en krokant gebakken prei als hoofdgerecht.
Voor degene die benieuwd zijn naar de smaak van gerookte Walvis, het is met een beetje fantasie vergelijkbaar met rookvlees alleen de structuur is wat steviger.
