Tijdens het ontbijt krijgen we van de receptie een voucher voor een voetenmassage. Dat is iets voor René, ik kan er niet tegen.
We maken ons klaar om naar My Son te gaan. De auto is netjes op tijd en de weg er naar toe is werkelijk een wirwar van wegen en afslagen. We houden even in om een oude vrouw met een rolstoel als rollator de gelegenheid te geven over te steken. Komt er een busje hevig toeterend voorbij gereden, rakelings voor het oude dametjes door. Ook met 4 of 5 personen op een scooter is geen uitzondering, de kleinste voor en 2 andere kinderen tussen vader en moeder in. Je moet je hier in Vietnam nergens over verbazen.
My Son is Unesco erfgoed uit de 11de eeuw. Wonderlijk hoe dit hier in deze uithoek tot stand gekomen is. Een groot deel is al uitgegraven en/of heropgebouwd. Grotendeels in terracotta stenen en tegels opgetrokken. In totaal 11 tempel ruines zijn blootgelegd. Anderen zijn ze nog aan het opgraven uit volledig begroeide heuvels en alvorens de reconstructie begint. Ze hebben hier nog jaren werk.
Rond half 2 werden we weer bij het hotel afgezet en hadden dus veel tijd over. Het was behoorlijk gaan waaien en dat werd een extra trui. De receptioniste vertelde ons over de lampionnen, dat wisten we al, maar dachten dat dat enkel op de 14de lunar van de maand was en dat was niet nu. Het is eigenlijk elke avond lampionnenfestival. Wij nemen de shuttle naar de stad en laten ons om 21 uur weer ophalen. We duiken de stad weer in en bezoeken nog wat andere huisjes, pakken een paar terrasjes en eten wat op de avondmarkt. Het wordt al lekker donker en het magische spektakel is begonnen… overal verlichte lampionnen, bootjes versierd met kleurige lampjes en mandjes met kaarsjes. Het trekt ontzettend veel volk zodat je bijna over de hoofden kan lopen.
